Η ιστορία αθλητή μας από την Μυτιλήνη, μέσα από τα μάτια της μητέρας του

Από τη Μυτιλήνη στο Λουτράκι με τα Special Olympics Hellas, Ένα ταξίδι που μας άλλαξε

Είμαι μητέρα ενός παιδιού με αυτισμό και από την πρώτη στιγμή έμαθα πως, πολλές φορές, τα πιο δύσκολα εμπόδια δεν είναι αυτά που φαίνονται. Είναι εκείνα που υπάρχουν μέσα μας· οι φόβοι, οι αμφιβολίες και η αγωνία για το αν το παιδί μας θα μπορέσει να σταθεί μόνο του σε έναν κόσμο που δεν είναι πάντα εύκολος για εκείνο.
Όταν μας δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχει στο πρόγραμμα των Special Olympics Hellas και να γνωρίσει το άθλημα του μπάσκετ, χάρηκα, αλλά ταυτόχρονα είχα πολλούς ενδοιασμούς. Δεν με απασχολούσε τόσο αν θα μάθει να παίζει μπάσκετ ή αν θα είναι καλός αθλητής. Αυτό που σκεφτόμουν ήταν κάτι πολύ διαφορετικό.
Θα μπορέσει να ακολουθήσει την προπόνηση; Θα μπορέσει να συνεργαστεί με τα άλλα παιδιά; Θα μπορέσει να περιμένει τη σειρά του; Να ακολουθήσει οδηγίες; Να διαχειριστεί έναν καινούργιο χώρο και ανθρώπους; Θα νιώσει άνετα ανάμεσα σε άλλους; Και, κυρίως, θα μπορέσει να συμμετάσχει σε αγώνες μακριά από το σπίτι και από το γνώριμο περιβάλλον του;
Ως μητέρα, είχα μάθει να σκέφτομαι περισσότερο αυτά που μπορεί να δυσκολέψουν το παιδί μου παρά αυτά που μπορεί να καταφέρει.
Στην αρχή φοβόμουν μήπως όλη αυτή η διαδικασία το πιέσει. Μήπως το άγνωστο περιβάλλον, οι νέοι άνθρωποι, η ομαδικότητα και οι αλλαγές στη ρουτίνα του το κάνουν να κλειστεί στον εαυτό του.
Κι όμως, σιγά σιγά άρχισα να βλέπω κάτι που ίσως δεν είχα επιτρέψει μέχρι τότε στον εαυτό μου να πιστέψει.
Ότι μπορεί.

Μέσα από τις προπονήσεις άρχισε να εξοικειώνεται. Να περιμένει. Να ακολουθεί. Να συνεργάζεται. Να επικοινωνεί με τον δικό του τρόπο. Να χαμογελά, να χαίρεται, να προσπαθεί ξανά όταν κάτι δεν του βγαίνει.
Και κάθε μικρή αλλαγή, που ίσως για κάποιον άλλον να φαινόταν ασήμαντη, για εμένα ήταν ένα τεράστιο βήμα.
Δεν έβλεπα απλώς ένα παιδί να συμμετέχει σε μια προπόνηση μπάσκετ.
Έβλεπα το παιδί μου να ανοίγει λίγο περισσότερο την πόρτα προς τον κόσμο.
Και τότε ήρθε η στιγμή των Πανελλήνιων Αγώνων των Special Olympics Hellas στο Λουτράκι. Εκεί οι δικές μου αγωνίες έγιναν ακόμη μεγαλύτερες. Ήταν ένα ταξίδι, ένα διαφορετικό περιβάλλον, πολλοί άνθρωποι, νέες εικόνες, νέες εμπειρίες. Αναρωτιόμουν ξανά αν θα τα καταφέρει. Τελικά, κατάφερε κάτι πολύ περισσότερο από αυτό που φοβόμουν.
Τα κατάφερε υπέροχα.
Και δεν αναφέρομαι μόνο στη συμμετοχή του στο γήπεδο.
Αναφέρομαι σε όλα όσα έζησε έξω από αυτό. 
Τον είδα να βρίσκεται ανάμεσα σε ανθρώπους, να γνωρίζει νέους φίλους, να μοιράζεται στιγμές, να χαμογελά, να ενθουσιάζεται, να βιώνει συναισθήματα που ίσως μέχρι τότε δεν είχα δει τόσο έντονα.
Έζησε χαρά. Ενθουσιασμό. Συγκίνηση. Περηφάνια.
Έζησε κάτι καινούργιο.
Και το πιο σημαντικό για εμένα ήταν ότι το έζησε χωρίς να φοβάται όπως φοβόμουν εγώ για εκείνον.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως πολλές φορές οι περιορισμοί που βάζουμε στα παιδιά μας δεν είναι δικοί τους. Είναι οι δικοί μας φόβοι.
Εγώ φοβόμουν αν θα μπορέσει.
Εκείνος, όμως, μου έδειξε ότι μπορούσε.
Κοιτάζοντάς τον στους αγώνες στο Λουτράκι, ένιωσα μια βαθιά περηφάνια. Όχι επειδή έπαιξε μπάσκετ. Αλλά επειδή έκανε ένα ακόμη βήμα προς την αυτονομία, την κοινωνικοποίηση και την αυτοπεποίθησή του.
Για εμένα, αυτή ήταν η πραγματική του νίκη.
Και ίσως, τελικά, οι Special Olympics Hellas να μην έδωσαν μόνο στο παιδί μου ένα κίνητρο.
Έδωσαν και σε εμένα ένα κίνητρο να βλέπω διαφορετικά το παιδί μου.
Μου έδωσαν αισιοδοξία.
Μου έμαθαν να εμπιστεύομαι περισσότερο τις δυνατότητές του και να μην προτρέχω στις δυσκολίες που μπορεί να συναντήσει.
Να μην σκέφτομαι πρώτα «δεν θα τα καταφέρει», αλλά να λέω:
«Ας του δώσουμε την ευκαιρία να προσπαθήσει.»
Γιατί κάθε παιδί χρειάζεται μια ευκαιρία. Χρειάζεται ανθρώπους που θα το πιστέψουν, θα το στηρίξουν και θα του επιτρέψουν να ανακαλύψει τις δυνατότητές του.
Και σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, νιώθω ευγνωμοσύνη.
Γιατί ένα πρόγραμμα αθλητισμού έγινε για το παιδί μου κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Έγινε ένας δρόμος προς τους άλλους.
Και για εμένα να εμπιστεύομαι περισσότερο το παιδί μου και να φοβάμαι λιγότερο για εκείνο.

Το ταξίδι από τη Μυτιλήνη μέχρι το Λουτράκι δεν ήταν μόνο ένα ταξίδι για να συμμετάσχει σε αγώνες.
Ήταν ένα ταξίδι γεμάτο νέες εμπειρίες, συναισθήματα και μικρές, αλλά πολύ σημαντικές κατακτήσεις.
Και αν με ρωτούσε κάποιος σήμερα τι κέρδισε το παιδί μου από τη συμμετοχή του στα Special Olympics Hellas, θα έλεγα «Κέρδισε εμπειρίες, φίλους, χαμόγελα και περισσότερη πίστη στον εαυτό του.»

Και τι κέρδισα εγώ; Την αισιοδοξία και την εμπιστοσύνη ότι το παιδί μου μπορεί να προχωρήσει πολύ περισσότερο απ’ όσο κάποτε πίστευα.
Και αυτό, για μια μητέρα, είναι ίσως το μεγαλύτερο μετάλλιο.
 

Δείπνο Υποστήριξης Ιδρύματος "Η Θεοτόκος"