Αθλητικά Προγράµµατα Μικτών Οµάδων

Tα Αθλητικά Προγράµµατα Μικτών Οµάδων των Special Olympics επιτρέπουν σε άτοµα µε διανοητική αναπηρία (που αποκαλούνται Αθλητές) και άτοµα χωρίς διανοητική αναπηρία (που αποκαλούνται Partners), ισάριθµα, οµήλικα και αντιστοίχου επιπέδου ικανοτήτων, να συµµετέχουν σε µικτές οµάδες, τόσο στην προπόνηση, όσο και σε αγώνες. Η αντιστοίχηση αυτή καθορίζεται κατά περίπτωση και κατά άθληµα από τους υπευθύνους των Special Olympics.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, από το ποδόσφαιρο και το µπάσκετ, µέχρι το γκολφ και το πατινάζ, οι αθλητές των Special Olympics µέσα από τους Μικτούς Αγώνες αναπτύσσουν τις σωµατικές τους ικανότητες, βελτιώνουν την τεχνική τους, προκαλούν τον συναγωνισµό και κυρίως εντάσσονται.

Η ιδέα του συνδυασµού αθλητών µε διανοητική αναπηρία και αθλητών χωρίς διανοητική αναπηρία, εφαρµόστηκε για πρώτη φορά στα µέσα της δεκαετίας του 1980, προκειµένου να παρέχει µία νέα πρόκληση στους Αθλητές Special Olympics µε κάπως υψηλότερο επίπεδο ικανοτήτων, επιτυγχάνοντας το σεβασµό στη διαφορετικότητα και ευκαρίες συµµετοχής. Σήµερα, το πρόγραµµα αυτό εφαρµόζεται κατ’ ουσίαν σε όλα τα αθλήµατα των Special Olympics και οι Μικτοί Αγώνες αποτελούν ένα σηµαντικό κοµµάτι, τόσο των Παγκοσµίων, όσο και των Εθνικών και Τοπικών Αγώνων Special Olympics.

Τα Αθλητικά Προγράµµατα Μικτών Οµάδων
επιτρέπουν στους Aθλητές Special Olympics:

• Να µαθαίνουν νέα αθλήµατα.
• Να αναπτύσσουν υψηλότερου επιπέδου αθλητικές ικανότητες.
• Να αποκτούν νέες αγωνιστικές εµπειρίες.
• Να συναισθάνονται τη σηµασία της συµµετοχής τους στο πλαίσιο της οµάδας.
• Να συναναστρέφονται και να διαµορφώνουν φιλίες µε άτοµα χωρίς διανοητική αναπηρία, διευρύνοντας µε τον τρόπο αυτό τις επιλογές τους για µια πιο ενεργό συµµετοχή στις κοινότητές τους (η κοινή διαπίστωση µέχρι σήµερα για τα προγράµµατα Μικτών Οµάδων σε όλο τον κόσµο είναι ότι έχουν οδηγήσει σε µακρόχρονες φιλίες µεταξύ των συµµετεχόντων αθλητών).

Η πρωτοβουλία για τα Αθλητικά Προγράµµατα Μικτών Οµάδων πολλές φορές λαµβάνεται από διάφορους κοινωνικούς φορείς όπως σχολεία, αθλητικά σωµατεία και συλλόγους νέων, αποδεικνύοντας έµπρακτα την ευαισθησία µιας κοινότητας στο θέµα της αποδοχής των ιδιαίτερων αναγκών των πιο αδύναµων µελών της.